Drie weken zijn we inmiddels op weg, trainer Sander en ik. Op weg naar RX-niveau en de Throwdown. Het feit dat ik nu een personal trainer heb, levert twee soorten reacties op. Aan de ene kant de mensen die verzuchten hoe fijn het wel niet moet zijn om iemand te hebben die je dingen laat doen die echt he-le-maal niet fijn zijn of voelen, maar wel goed voor je zijn. Zij zien de trainer vooral als een pratende stok achter de deur. Anderen, meestal mede-CF’ers, vragen zich hardop af waarom ik überhaupt een trainer heb. Ben ik tenslotte niet zelf opgeleid tot fitness-instructeur? En heb ik werkelijk iemand nodig om me nóg meer te motiveren?

Nee, ik heb niet iemand nodig die naast me staat te gillen dat opgeven geen optie is. Dat weet ik zelf ook echt wel. Maar de afgelopen 3 weken heb ik wel een paar stevige trainingsstappen voorwaarts gezet. Dus blijkbaar zat er toch meer in mij dan ik er zelf uit kreeg.

Dus schreeuwen en stokken zijn niet nodig voor een gemotiveerde sporter. Maar wat maakt iemand dan een goede coach? Ik kom tot 10 eigenschappen die ik waardeer in trainers.

10 Eigenschappen van een goede coach

Een goede trainer is:

  1. Iemand die kennis van zaken heeft. Al hoeft hij ook echt niet alles te weten. Samen komen we er ook wel en een beetje sparren over aanpak en schema is best fijn.
  2. Iemand die je volledig vertrouwt. Niet perse met je diepste geheimen, maar wel met zijn aanpak, de oefeningen die hij je laat uitvoeren en de tips die hij geeft. Al mag een discussie best op zijn tijd, ‘coach knows best’
  3. Iemand die je uitdaagt je zwakke punten aan te pakken, met oefeningen die je zelf nog niet bedacht had.
  4. Iemand die zelf leeft naar wat hij uitdraagt. ‘Practice what you preach’.
  5. Iemand die altijd let op techniek en uitvoering en je laat stoppen wanneer die niet meer 100% zijn. Ook wanneer de set nog niet af is.
  6. Iemand die je afremt als het nodig is en net zo veel aandacht heeft voor de rust- als de trainingsdagen. Of je in dat licht eens een blog over supercompensatie toestuurt 😉
  7. Iemand die je opvangt als je valt en je opnieuw laat beginnen, steeds weer. ‘Practice, practice, practice’
  8. Iemand die zorgt dat je met plezier naar de training komt, en blijft komen. Ook al geeft hij je steeds net de oefeningen die je nog niet beheerst. Uiterst frustrerend. Maar wel precies de reden waarom je een trainer hebt.
  9. Iemand die spaarzaam is met complimenten. Want als er dan eentje komt, weet je dat je écht goed werk geleverd hebt.
  10. Iemand die vertrouwen in je heeft, meer dan jij in jezelf, en die je dingen laat doen die je zelf niet voor mogelijk had gehouden

    Coaching in de Himalaya

En dat brengt me bij Chhongba Sherpa uit de Himalaya. De beste coach die ik ooit ben tegengekomen. Hij heeft nooit geschreeuwd. Sterker nog, zijn motivatie zat niet in woorden. Hij sprak amper Engels. Chhongba was afgelopen najaar onze berggids op weg naar Mera Peak. Drie weken duurde onze tocht naar de piek. In de aanloop naar het basiskamp heeft hij ons geobserveerd en geanalyseerd. Op basis daarvan bepaalde hij onze route en snelheid in de laatste push naar de top. Hij leidde ons in het pikdonker, met -25 en in striemende storm langs gletsjerspleten. Hij was geduldig wanneer wij door ademnood niet verder konden, maar maande ook steeds weer om verder te gaan omdat onderkoeling continu op de loer lag. De tocht was zwaar en andere expedities waren onverrichter zake omgekeerd. Ik vroeg hem, vingers en tenen inmiddels gevoelloos en compleet buiten adem, of het écht niet verstandiger was om terug te gaan. Zijn antwoord was kort: ‘No need’. Dus we gingen door.

Chhongba hield altijd gepaste afstand, maar was heel plotseling wel vlak naast me, net onder de top aan de ijswand, toen de spierkracht in mijn armen het volledig begaf. Met zijn zetje dook ik het plateau van de top op. We hadden het gered! Op weg terug vroeg ik aan hem waarom hij had doorgezet, hoe hij wist dat wij het binnen het strakke timeframe zouden redden. Het was immers ook zijn leven dat hij op het spel zette. Zijn antwoord was eenvoudig: ‘You two strong, I see, before’.

Stap voor stap

Eigenlijk is elke sportieve ambitie een beetje als bergen beklimmen. Aan de voet van de berg lijkt de beklimming een onhaalbare onderneming; te hoog, te ingewikkeld, een te lange weg te gaan. Geen idee waar te beginnen. Een goede coach wijst je de weg naar de eerste stap, en daarna naar de tweede, de derde en elke stap die daar op volgt. Hij laat je zo veel mogelijk zelf lopen, maar zet je weer terug op de route als je bent afgedwaald. Hij laat je alternatieve routes zien als de gebaande weg niet genomen kan worden. Na ontelbare stappen sta je uiteindelijk op de top, vaak zelfs eerder dan verwacht. Jouw coach wist al die tijd al dat je het zou redden. Nu weet jij dat ook.